Zermath Marathon

Zermath Marathon

vrijdag 26 januari 2018

Uiteindelijk moet je een keuze maken.

Ik woon in een appartement, daar wonen wij met zijn vijven.

In ons huis moet er eerst iets uit voor er iets nieuws in kan.
Op die manier hebben wij geen plek voor overbodige spullen dus alles wat wij hebben gebruiken wij ook.
Een andere reden dat wij in een appartement wonen is de VVE.
Geen onderhoud aan ons huis betekend voor ons meer tijd over houden voor leuke dingen.
Nu heb ik laatst onze oude bank weggegeven en zitten wij op dit moment op onze houten tuinbank.
Dit zit natuurlijk lang niet zo lekker als een echte bank.

Maar grappig is dat mijn man en ik precies het zelfde dachten toen wij op onze houten tuinbank zaten.
Wat zullen wij straks onze nieuwe bank enorm waarderen.
Het gaat erom hoe je naar bepaalde dingen kijkt en hoe je ermee omgaat. Want als we geen houten bank hadden gehad hadden we nu op onze matrassen in de woonkamer gelegen.
Dit hebben we namelijk een keer eerder gedaan, samen met de kinderen.
En was ontzettend leuk, de kinderen hebben het er nog steeds over hoe gezellig dit was. 

Juist in mijn sport ben ik veel inzichten rijker geworden.
Over mijzelf maar ook over mijn manier van leven.
Ik hou van mijn leven.
Omdat ik de keuze heb gemaakt om zoveel mogelijk dingen te doen die mij gelukkig maken.
Ik vind het heerlijk mij terug te trekken en terug te gaan naar de basis.
Ik en mijn rugzak.
Maar daarna wil ik ook weer terug naar mijn comfortabele leven.

Juist omdat ik alles meer waardeer en extra geniet van alles wat wij hebben.
En ik kan eerlijk zeggen dat is heel veel.
Tegelijkertijd kan ik mijn nieuw verkregen inzichten delen met anderen. 
 
Om dit allemaal te doen moet ik zorgen dat ik in een goede conditie ben. Want hoe sterker ik ben hoe meer ik kan genieten.
Mijn uitdagingen zijn niet alledaags voor sommige zelfs buitengewoon.

Ik heb mijzelf de afgelopen jaren getraind.
Zodat al mijn zwakke punten nu sterker zijn zowel mentaal als lichamelijk.
Ik onderhoud mijn kracht en als ik merk dat iets minder sterk is pas ik mijn training daar op aan.
Of  ik kijk waar ik extra sterk in moet zijn voor een eventuele nieuwe uitdaging.
Zodat het uiteindelijk voor mij niet meer zwaar is.
Het enigste wat ik dan hoef te doen is GENIETEN.

Ik kan het mij zo zwaar maken als ik zelf wil.



Dus stel ik mij steeds de zelfde vraag.
Wordt ik hier gelukkig van?

Zo niet?
Hoe los ik het op?


Door veel vallen ben ik sterker geworden er waren zelfs momenten

dat ik zo hard viel dat ik dacht ik sta nooit meer op.
Uiteindelijk koos ik er voor om op te staan.

Waarom?
Omdat mijn leven betekenis heeft. 

Ik was 7 jaar en voelde mij in de steek gelaten en alleen.
Alles wat eerst mooi, vrolijk, liefdevol, rijk en positief was. 
Werd in één klap lelijk, verdrietig, boos, arm en negatief.
Maar tegelijkertijd was dit voor mij het moment dat ik bedacht.
Ik heb een keuze!
Ik ben dan wel alleen maar ik hoef mij niet alleen te voelen.
Ik neem het recht in eigen handen.
Ik als meisje van 7 bedacht ik ben zelf sterk en heb niemand nodig.
Ik maak mij sterk waar ik zwak ben.

Uiteindelijk moet je een keuze maken!




zondag 8 oktober 2017

MIJN EIGEN IK ZIJN.

MIJN EIGEN IK ZIJN.

Als hoogtepunt heb ik over de Chinese muur gerend.
Als dieptepunt heb ik mij laten ontvoeren door Poolse Commando’s.

Op het moment dat ik brak en dacht, ik ga dood.  
Wilde iedere vezel in mijn lichaam leven.
Ook al was ik doodsbang en dacht ik soms, “ ik kan dit niet!”
Ik liet los waar ik geen controle over had.
En probeer te omarmen waar ik wel controle over heb.

Ik ben bijna 41 en wil meer bewust  genieten van mooie momenten en  gesprekken.

Wat is bewust genieten?
Voor mij, kijken waar mijn behoeftes liggen.
En waar bij anderen hun kracht zit.
Ik heb bijvoorbeeld geen behoefte aan mooi weer gesprekken.
Alles is altijd goed.
Hoe is het op het werk? GOED!
Hoe is het met jou? GOED!
Laten we tijd maken voor een gesprek.
Sparren over hoe het nu echt gaat.

Ik zou graag geen verwachtingen meer willen hebben.
Al vind ik deze zelf soms nog wel moeilijk.
Als ik verval in verwachtingen, voel ik boosheid  en wil ik zo snel mogelijk weg.
Voor mij zijn verwachtingen eigenlijk  uitgestelde teleurstellingen.
Omdat je niet zomaar kunt verwachten dat iemand anders in jou behoefte voorziet.
Dus ga ik op zoek naar de mensen die bij mijn behoefte passen.
Waar bij die mensen hun kracht zit.
Dit kan per moment, situatie of persoon verschillen.
Doordat je elkaar versterkt geven die momenten pure energie.
Het mooie vind ik, dat regelmatig blijkt dat de ander precies die zelfde behoeftes ook heeft.
Mijn behoefte is wel één op één of een klein select groepje van gelijk gestemde.
Zo kan ik dicht bij mijzelf blijven en mijn energie beter verdelen.

Mijn behoefte is de kracht van POSITIVITEIT..
Ik kan zoveel positieve energie ervaren dat ik ervan ga stralen.
Omdat alles om mij heen puur is.
De liefde, de energie, het gevoel, de omgeving en de  gesprekken.
Zelfs al zijn de omstandigheden negatief.
Ik speel geen toneel, krop niets op en gooi alles eruit, mijn verdriet, boosheid en frustratie zijn puur.
Daarna laat ik los waar ik geen controle over heb.
En kies ervoor om van houding en mimiek te veranderen.
Ik kies waar ik wel controle over heb,
MIJN EIGEN POSITIVITEIT.  

  
     MIJN EIGEN IK ZIJN.
 

woensdag 19 april 2017

I'm a mom and I'm strong



“Schat ga je mee een marathon lopen in Marokko.”
En zo begint anderhalf jaar gelden onze reis naar de Marathon Des Sables (MDS)





Iedere uitdaging heeft mij sterker gemaakt.
Door te trainen wat op dat moment zwak was.
Na Polen was vooral het mentale zwak.
In anderhalf jaar tijd moest ik leren loslaten, accepteren, ontspannen.
Eigenlijk gewoon geen stress.
Vertrouwen op het geen ik heb, mijn basis kracht, onze drie prachtige kinderen,
de liefde van mijn leven de man waar ik de finish mee wil halen.





Ik wil dit.. Dus ik kan dit.
Eerst leer ik dat een keer niet alles om mij alleen draait.
“Schat we gaan niet één marathon lopen in de Sahara maar 5,5 keer een
Marathon in zes etappes in zeven dagen.”
Patrick mijn man wil best mee naar de MDS maar wil deze dan niet hardlopen maar wandelen.
Oké wandelen zit niet helemaal in mijn systeem. Maar als je samen doelen stelt moet je compromissen sluiten.
Dus wandelen het is..!



Het eerste doel van het trainen is ontspannen.
Want de eerste trainingen eindigen in huilen.
Ik wil niet meer sterker worden en ik wil mijzelf geen pijn meer doen.
En ik wil ook niet meer 6 dagen per week trainen.
Dus loop ik bij de eerste lange wandelingen als een jengelend kind van drie
achter mijn sterke man aan.




Geen Stress maar balans
Ik loop vanaf mijn 12de  rond in de sportschool.
Dus ik weet redelijk hoe ik mijn eigen lichaam moet trainen.
Maar af en toe doe ik een lichamelijke check up, dit doe ik bij Huub.
Hij test mijn lichaam op zwakke punten en maakt deze weer sterk.
Ook stuurt hij mij naar huis met een aantal basis oefeningen twee oefeningen voor de benen en twee oefeningen voor de rug. Plus voldoende eten en geen stress is de opdracht.
“Ga ik doen Huub”
1x in de week kracht, 2 keer in de week slepen
en 2 keer per week hardlopen of wandelen met rugzak.
Ik train ongeveer 3-4 x in de week.
Als Patrick thuis is trainen we gezellig samen, anders trainen we apart en loopt Patrick onnoemlijk veel rondjes op het helidek of op de loopband aan boord van de fleet.
Voordeel van de fleet is wel dat er ontelbaar veel trappen zijn en merk ik dat Patrick dit enorm sterk maakt in zijn benen tijdens het wandelen,
ook heeft hij het voordeel van een sterk ontwikkeld evenwichtsorgaan.
“Verdikkeme straks is Patrick  gewoon sterker als ik..
Kom op Dais Focus. “ “Geen gejammer meer.”



Spullen verzamelen, mensen spreken die de MDS al een keer gelopen hebben, ervaringen delen met andere Nederlandse deelnemers.
Geeft rust en vertrouwen dat wij dit kunnen.
Goede voorbereiding is het halve werk. De 6 P’s
7 voedsel pakketten vacuüm verpakt  2884,8 KC per pakket al onze verplichte items staan klaar om ingepakt te worden.
ECG scan is gemaakt..
Onze dokter wil ons graag uitvoerig onderzoeken alvorens het verplichte formulier te tekenen voor de MDS.
Hij is een beetje angstig dat wij hem zullen aanklagen als we dood neervallen in de Sahara.
Onze dokter kan ons melden dat Patrick helemaal sterk is.
Ik daarentegen heb een loensend oog een lichte bochel in mijn rug en een linker bovenbeen spier die een beetje achterblijft in vergelijking met de rechter spier.
O ja en mijn bloeddruk was een beetje verhoogd na dat hij ons had verteld dat hij eigenlijk het formulier niet wilde tekenen…
“Nee echt..?? Wat GEK..!!!
“Teken die brief nu maar Dokter..!!! “
Ach als we buiten staan met onze getekende en bestempelde formulieren kunnen we er hartelijk om lachten..
Half scheel kijkend, mank en gebocheld loop ik achter Patrick aan..
Op naar de MDS met mijn sterke begeleider.. Whahaha….




23 Nederlanders doen 2017 mee aan de MDS, 1200 deelnemers uit 52 landen.
En Patrick en ik staan daar dus straks gewoon tussen.



Go with the flow
Wachten en overal lange rijen met mensen.
Bij de aankomst/vertrek van het vliegveld op Ouarzazate. (twee douane ambtenaren op 1200 man)
Water halen op het basiskamp. (belangrijk goed drinken.)
De eerste twee avonden bij het lopende buffet. (wat uitstekend was geregeld en goed smaakte.)
Om te kunnen poepen in een zakje. (een aparte ervaring.)
Bij de start. (de jarige van die dag de uitvallers uiteindelijk bijna 100
en natuurlijk het nummer highway to hell)
Om je blaren te laten behandelen. (was zeker het wachten waard.)
Of het controleren en wegen van de tas (11,6 kg) ECG en het halen van je start nummer de tweede dag.
Ach het heeft allemaal zo zijn charmes en geeft een mooie gelegenheid om met andere deelnemers in contact te komen.



Tent 41
We liggen met 7 mensen in een tent, met 6 heb ik meteen een klik.
De 7de is wat afstandelijk en dat hou ik dan ook maar zo.
We hebben allemaal één ding gemeen de finish halen van de MDS en waar nodig slepen wij elkaar er doorheen.
Zo ben ik masseur en heb ik mij stellig voorgenomen om geen massages te geven.
Maar als ik liefkozend de schouders van mijn man los masseer zijn er meteen drie stel mannen ogen die mij lief en vragend aankijken.. “Oké vooruit ik zal jullie schouders en heup ook los masseren.”
Ook wandel ik graag de eerste dag even gezellig mee naar de medic tent waar twee mannen van onze tent hun voeten laten verzorgen.
Om 20.00 gaat de zon onder en gaan we slapen om 05.30 komt de zon op en worden we wakker en beginnen wij aan ons vaste ochtend ritueel. Ik heb geen horloge mee genomen en geniet van de rust en het mee gaan op de stroming van de natuur.
Het voordeel van het vroeg gaan slapen is dat het geroezemoes, gesnurk in onze tent mij niet echt irriteert..
Al slaap je niet rust je toch en oordopjes zijn ook fijn.
Rond een uur of 03.00 voel je dat de nacht kouder word aan de grond al heb ik het niet echt heel koud gehad, na een dag lopen in de woestijn heeft mijn lichaam alle tijd nodig om die warmte ook weer kwijt te raken.
Als we na een dag wandelen horen dat één van onze teamleden heel de dag niet heeft kunnen eten, spugend binnen is gekomen en in de medic tent zout water moet drinken om weer aan te sterken.
Zijn we bezorgd en geschrokken en gaan we toch allemaal even heen om te kijken hoe het met hem is. (Gelukkig heeft hij al weer praatjes dus die red het wel.)
Er heerst wel een beetje spanning in onze tent dat gaat over de 4de etappe, de langste.
Deze is voor een aantal best een dingetje.
Patrick en ik hebben daar gelukkig niet echt last van we hebben immers een aantal keer geoefend met  meer als 20 uur lopen. Dus hebben wij er alle vertrouwen in.
Tent 41 is echt een hele fijne tent..
Een knuffel, box en hoe is het gegaan is altijd fijn na een dag in de woestijn.




De start:  Dag 1  30,3 km
Patrick en ik starten rustig, de eerste dag tillen we ons een breuk aan de 1,5 liter water die je bij iedere stop mee krijgt. Maar eten en drinken is belangrijk in onze ogen en de zouttabletten die je van de organisatie krijgt nemen wij in als snoepjes.
(advies 2 zouttabletten per fles water na langer als vijf uur lopen 4 zouttabletten per fles)
De eerste duinen gaan goed en de omgeving is prachtig.
Vol energie komen we over de finish.





Dag  2     39 km
Mijn rugzak ben ik al snel zat met de flessen water zit ik op een gewicht van 14 kg.
Gelukkig heb ik wel weer één voedsel pakket minder.
Wel weer een super mooie route met een aardige klim aan het einde.
Patrick heeft nog wat last van de warmte en het acclimatiseren duurt bij hem iets langer als bij mij.
Dus het laatste stukje van de route besluit ik in Sahara shuffel naar de finish te shocken.
Bij de finish wacht ik met open armen op Patrick, moe maar voldaan komen we aan op het kamp.
Ik heb 2 blaren door mijn eigen stomme schuld. Over mijn teensokken heb ik sportsokken gedaan zodat ik minder zou schuiven op mijn hiel in mijn schoenen, alleen blijft er zand tussen de twee sokken zitten en heb ik nu twee blaren links en rechts onder mijn grote teen.
Bij de medic tent is het erg druk en besluit ik mijn blaren zelf te behandelen.. Vocht is pijn dus eerst het vocht er maar uit.



Dag 3    31,6 km
Ik voel mij net een berggeit klimmen dalen over rotsen en
zand het maakt niet uit geweldig. Het gaat mij zo makkelijk af.
Dat slepen heeft echt zijn werk gedaan.
Super trots op mijzelf, geniet ik vol van de vergezichten en de mannen die mij een extra zetje, handje geven bij de vierde en laatste technische klim van de dag waar we ons aan een touw vast moeten houden om omhoog te kunnen komen
In Sahara shuffel shock ik weer rustig op de finish af.
Daar ga ik lekker op de grond zitten wachtend op mijn man.
En klap ik de mensen over de finish..
Well done. We made it. Now a cup of Moroccan tea. Enjoy





Dag 4  86,2 km
Ja de langste dag.. 86 km stoempen..
Ik heb er zin in.

De eerste kilometers gaan heel erg lekker.
Patrick en ik hebben de afspraak dat wij in ieder geval de nacht samen zullen lopen.
Maar na stop twee staat Patrick in één keer naast mij..
“Hé lief gaat ie lekker?” “Ja”. Zegt Patrick. “Geen last meer van de hitte.”
“Dat is goed te horen.”
Ik sleep de anderhalve liter fles niet meer mee. Bij de stops vul ik mijn 2 bidons één met sportdrank en de andere wissel ik af met herstel of ors drank.
Bij de stops eet en drink ik zo veel mogelijk.
En dan gooien we de rugzak weer om.
Samen lopen we verder, maar na een paar honderd meter gooi ik mijn rugtas af.
Ik trek het niet meer het bot van mijn schouder doet zo een zeer..
De tranen komen om hoog, en ik zak even door mijn knieën om mijn tranen de vrije loop te geven.
Schat wat kan ik voor je doen?
Oplossing: “Ik heb die lange sportsokken als jij deze tussen mijn schouder en de band van mijn tas wil doen, dan zal dit allicht wat druk van mijn schouders afhalen. Gelukkig geeft dit verlichting.
Het is fijn als je de rust in jezelf hebt om toe te geven aan je pijn en angst.
Om vervolgens de vraag aan jezelf te stelen oké en hoe lossen we dit op.
Ik voel mij echt heel sterk en het is fijn dit moment te delen met iemand die zo dicht bij mij staat.
Ik hou van je lief.
Zo we kunnen weer..



Na een aantal uren van lopen krijgt ook Patrick zijn rug te lijden onder het gewicht van de rugzak.
“Pokkeding”.. Patrick probeert tussen de stops zoveel mogelijk door te lopen om zo niet teveel stil te hoeven staan bij de pijn in zijn rug..
Ondertussen probeer ik mijn water te lozen bij een stel geitjes..
Dais loop nou eens door.”
PFFF..  Verontwaardigd roep ik, “ik ben een vrouw van 40 ik mag best de geitjes water geven.”
Maar ach daar ging het natuurlijk helemaal niet om..
Het word nu snel donker we hebben breeklichtjes voor aan onze tas gekregen en onze hoofdlampjes gaan op.
Wat heerlijk die rust en die stilte in de nacht. Het enigste wat je af en toe hoort is de wind.
05.00 Patrick en ik zijn dronken van de slaap..
We lopen stevig door of lijkt dat nu maar zo..??
Eindelijk de laatste stop in zicht. Rugzak af even liggen.. Ohhhh wat heerlijk.!
We eten en drinken wat en voelen ons weer mens. Kom op die laatste 10 km.



Serieus wat een mind fuck.!
Heuvel op.. Zou daar ons basis kamp zijn.?? NEE..!!
Berg op zou na deze berg het kamp zijn..? JA..!!  Alleen nog wel 4km lopen..
GGRRRR.. Kom op schat.. We moeten door we zijn er bijna en dan kunnen we heel de dag rusten.
De laatste lootjes van deze 22.54 uur durende loop.
We hebben het gedaan samen..


We hebben het gehaald nu herstelen ondertussen 6 blaren dus even langs de medic tent.
Morgen 42 km..
Maar die medaille gaan we halen.
Ik hou van je kanjer..!!
In de avond krijgen we een koude cola van de organisatie of er een engeltje op je tong piest..


Dag 6  42,2 km
Zo heerlijke dag rust gehad, redelijk geslapen dus vandaag knallen.
In de ochtend voor de start word er een nummer van ZZ-Top gedraaid omdat Patrick Bauwer de grond legger van de MDS de man die ons iedere dag toe spreekt, de baard van Patrick prachtig vind en dit nummer speciaal voor hem wil draaien. Super cool..!!



Patrick en ik lopen lekker het zelfde tempo de kilometers vliegen voorbij.
Veel genieten onderweg foto’s maken en wat filmen heerlijk er hangt een hele ontspannen sfeer.
Onderweg komen we twee mannen tegen uit de USA .
Mag ik jullie vragen wie zijn idee was het om de MDS te gaan lopen..
Uhhh.. dat was mijn idee.
Ik bedenk altijd de gekke dingen en dan is mijn man zo lief om mee te gaan.
Ik ben moeder van drie kinderen ik weet dat ik sterk ben.
Mijn man en ik willen graag samen meer van de wereld zien op een sportieve manier en tegelijkertijd onze kinderen laten zien dat als je echt iets graag wil alles mogelijk is..
Onze dochter van 8 fietste naast mij toen ik aan het hardlopen was met extra gewicht het regende en haar blonde haren plakte aan haar gezicht.
Sorry zei ik tegen haar ik kan niet sneller.
Ach mam dat geeft niet ik ben niet van suiker.
We hebben een zoon van 12 hij is lichamelijk erg sterk en kan wandelen en hardlopen als de beste, wij zijn er van overtuigd dat hij net zo sterk is als zijn ouders en ooit ook op een sportieve manier de wereld zal ontdekken.
We hebben een zoon van 17 die op dit moment voor zijn broertje en zus zorgt.
Ze zijn zelfstandig en met zijn drieën een sterk team.
Wij zijn enorme trotse ouders..
“Mevrouw ik schrijf een artikel voor de krant mag ik uw verhaal gebruiken met als kop
I'm a mom and I'm strong“



De Finish is in zicht..
Nog heel even door stappen.. We pakken elkaars hand en als we samen onze voet over de finish zetten roepen we uit volle borst  YES WE CAN..!!
We hebben het gehaald Patrick Bauwer hangt onze medaille om onze nek en krijgen daarbij drie zoenen en een dikke knuffel..
We hebben het geflikt en we hebben van alles enorm genoten van de uitgestrekte vlaktes van de kleuren de rotsen de duinen en de stilte maar vooral van elkaar..
Ik had deze ervaring met niemand anders willen delen en durf iedere storm, duin of rots waar ook ter wereld met mijn aller liefste man aan..





Dag 7   7,7 km
Nog even genieten van de Sahara.
Een mooie afsluiting van de in totaal 237 KM.
 
Het was geen race het was ons avontuur.
We waren flexibel en paste ons aan. 
Positiviteit brengt je veel verder als Negativiteit.
Mensen die liepen te klagen dat ze hun race doelen niet haalde en daardoor
baalde van het zand en de warmte lieten we snel achter ons..
We hebben prachtige mensen gezien die barste van de energie..
Want wat was dit een fantastisch avontuur met mooie mensen uit 52 landen.
Enorm dankbaar dat wij hier deel van mochten zijn.
 

 
 







woensdag 22 februari 2017

Een reis van niet alleen maar 10 dagen. Marathon des Sables is een avontuur



2017 ik  ben 40 en werk ruim 12 jaar als zelfstandig ondernemer.
Een heel mooi moment om hier iets heel speciaals mee te doen.
Misschien wordt  dit wel mijn grootste uitdaging ooit.
250 km afleggen tijdens  een zevendaagse ultraloop door de woestijn
van Zuid-Marokko samen met mijn man Patrick de Vries de Waardt van 07 tot 17 april 2017
Aan dit gigantische evenement wil ik een mooi doel koppelen.
Als moeder van drie kinderen en ondernemer kon ik niet anders,
dan te kiezen voor microkrediet voor moeders.
 
 
 
 

Hoe en waarom:

 

Als klein meisje had ik een droom. Ooit zou ik voor mijzelf werken en vanaf 2005 ben ik zelfstandig ondernemer en heb ik mijn eigen massage praktijk.
Het is fijn om voor mijzelf te werken. En ook weet ik dat het heel fijn is als er mensen zijn die in jou en jou plannen geloven en deze willen steunen.
Vanuit mijn jeugd heb ik geleerd dat ik best onderweg wat steun kon krijgen.
Maar het belangrijkste voor mij bleef  het vertrouwen, het geloven in mijn plan en er keihard voor willen werken.
Niet alleen in mijn werk maar later ook in mijn sport heb ik mijzelf altijd doelen gesteld,  zodat ik mijn grenzen kon blijven verleggen.
In het begin van mijn sporten wilde ik vooral andere overtuigen van mijn mentale en lichamelijke kracht.
 
 
 
Nu ik 40 ben heb ik die behoefte niet meer.
Ik ben heel gelukkig met wie ik ben en met wat ik allemaal heb bereikt.
Nu is het punt gekomen dat ik graag het geen wat ik heb geleerd en wat mij zoveel moois heeft gebracht, over wil brengen op en delen met anderen.
Dit doe ik met mijn evenement vertrouwen, dat ik samen organiseer met mijn dierbare vriendin Linda.








Door middel van spel, sport en opdrachten laten wij mensen zien waar toe zei in staat zijn. En dat vertrouwen, grenzen en doelen stellen voor jezelf maar ook zeker naar anderen toe heel belangrijk is.
 
 
 

Weg van de telefoon, computer, drukte en negativiteit.
Weg van het vaste ritueel. Heerlijk even helemaal, opladen.
Het fijnste van mijn sportieve uitdagingen is denk ik wel, dat waar ik ook loop over de Chinese muur of sta op de top van de Ben Nevis in Schotland ik voel altijd een bepaalde nederigheid. Ik mag hier zijn en wat ben ik toch een kleine stip op deze mooie planeet. Het doet mij beseffen wat ik allemaal heb, dat ik daar enorm blij om mag zijn en heel zuinig op moet zijn.



 
 
 
 


Ons volgen op ons avontuur kan via de website www.marathondessables.com 
ons startnummer:
Patrick de Vries: 549
Daisy de Waardt:550
 
 
Nog maar een paar weken.
En dan is het zover.
Mijn man en ik hebben vele km gelopen.
Ons eten is vacuüm verpakt.
De gaiters zitten om onze schoenen.
Onze tas staat al bijna bij de deur.
 
 
Wij hebben ons goed voorbereid.
Samen met twee team leden ben ik op trainings dag geweest bij Jolanda Linschooten
leren lopen op kompas en heel veel weetjes over de mds.
Quillermo en Jeroen twee super sterke mannen waar ik enorm trots op ben.
Met zijn vieren gaan wij dit avontuur beleven Ik en Patrick als wandelaars.
Quillermo en Jeroen als hardlopers het is heel fijn om ruim anderhalf jaar met ons vieren de voorpret van de mds te delen. Kijk ook op de site van mijn grote vriend Quillermo met zijn stichting www.gatochleven.nl  wil hij anderen motiveren met zijn verhaal.
 
 
 
 
Veel van onze spullen hebben we gekocht in de MudSweatTrails Store in Zoetermeer een hele fijne winkel met veel kennis en ervaring over lange en extreme duurlopen zoals de mds.
Ondanks dat ik redelijk ervaring heb in het mijzelf trainen voor uitdagingen had ik het niet zonder een heel bijzondere trainer kunnen stellen. Huub die ons afhielp van onze neurologische disfuncties. En ons verder lichamelijk en mentaal klaar stoomde voor de mds. Bedankt Huub,
voor de begeleiding en geduld. (www.huubmode.nl)  
 
  
 



Ik ben niet altijd sterk.
Ik sport niet iedere dag en ik doe ook niet aan diëten.
(wij weten immers allemaal wat slecht voor ons is.)
Rust en geen stress zijn bijna het belangrijkst voor mij.
Je moet het natuurlijk heel leuk vinden en vooral veel lol hebben in het geen je doet.
En ja als het makkelijk was zou iedereen het doen.
Met een doel, focus en een plan kom je een heel eind.
Live life..


Mijn trainer van New Dawn (Stress 'in Out) vertelde over de zes P's
Piss Poor Preparation leads to a Piss Poor Performance

Deze woorden draag ik altijd bij mij.
Bedankt Nick en Dave voor alles wat ik heb mogen leren bij jullie.


Ik geef niet op..  Als partner, vrouw, moeder, maar vooral voor mijzelf.
Ik was over mijn grens gegaan.
Maar toen ik op het diepste was van mijzelf.. Stelde ik een doel.. De MDS.
Ik vocht mij terug de ene dag twee stappen vooruit de andere dag weer een stap terug.
Ik schreeuw en grom... Soms laat ik een traan.
Ik voel mij en ben weer enorm sterk.
Ik kan dit..!! Ik wil dit!
Samen met de liefde van mijn leven ga ik een super mooi avontuur beleven.
Ik wil  mijn kracht delen en andere motiveren.. Zoals anderen mij weer motiveren.











No Limits:
Michael Robbert (my one legged life) Die de Ben Nevis beklom op krukken.
Sebastiaan heeft een incomplete hoge dwarslaesie en een geamputeerd linker onderbeen.
Hij die al het onmogelijke doet zoals een prowler vooruit duwen, 100 km dodentocht
Rudy die zijn onderarm mist.. Deelnemer was in The Raft en keer op keer wint met  zijn kickboks wedstrijden.
Niet alleen toppers om de dingen die ze doen maar vooral de weg en strijd ernaar toe tekent hun karakter en maakt ze tot wie ze zijn.. Bijzonder.. 
Ik ben heel blij dat ik deze mooie mensen ken.


"Mogelijk is niet datgene wat je kunt, maar wat je wilt."

     Ian Fleming


                                                                     Mijn eerste 10 km




Microkrediet voor Moeders

 

Microkrediet voor Moeders is een stichting die vrouwen in Azië kleine leningen verstrekt waarmee ze investeringen kunnen doen die hun inkomen blijvend vergroten.

Aankopen van een geit om geiten te fokken, naaimachine om sari’s te maken, rijstkoker om meer maaltijden te kunnen verkopen etc.
Zij richten zich op vrouwen omdat het grootste gedeelte van de allerarmsten uit vrouwen bestaat. Zij kiezen ook voor vrouwen omdat uit onderzoek blijkt dat vrouwen investeren in het huishouden en de kinderen. Naast de lening geven zij ook begeleiding en advies bij het opzetten en uitbreiden van hun onderneming.
De missie van de stichting is: het verbeteren van de levensomstandigheden van kansarme kinderen in Azië, zodat zij kunnen opgroeien tot zelfstandige mensen met een menswaardig bestaan en zo aan de verdere ontwikkeling van hun land kunnen werken.
De stichting heeft ten doel: om met behulp van microkredieten de moeders van kansarme kinderen in Azië een kans te geven om hun zelfstandigheid en onafhankelijkheid te vergroten en daarmee de kwaliteit van haar leven en dat van haar gezin.

www.microkredietvoormoeders.org


Nog wat feiten en cijfers van de Marathon des Sables website zelf.

120 000 litres of water are consumed during the event. AOI will distribute some water per day to each competitor, at departure, check-points and arrival.
The MARATHON DES SABLES is a foot race, open to runners and walkers, with several stages, free style, and with food self-sufficiency over a distance of about 250 Km. Each participant must carry his/herown backpack containing food, sleeping gear and other material.

1st day: Departure for Morocco*, arrival, transfer bivouac.
2nd day: Administrative, medical and technical formalities.
from 3th to 8th day: The race with food self sufficiency.
9th day: Solidaritystage with food self sufficiency
10th day: Free day

THE MARATHON DES SABLES

Over  13 000 competitors since 1986

• 30 % repeat competitors
• 70 % international
• 30 % French
• 14 % women
• 45 % veterans
• 30 % in teams of three or more
• 10 % walkers
• 90 % alternate walking and running
• 14 km/hr: average maximum speed
• 3 km/hr: average minimum speed
• Age of youngest competitor: 16
• Age of oldest competitor: 79

ATLANTIDE ORGANISATION   

29 years caring for our needs

• 130 volunteers on the course itself,
• 450 support staff overall,
• 120 000 liters of mineral water,
• 300 berber and saharan tents,
• 120 all-terrain vehicles,
• 2 “Ecureuil” helicopter and 1 “Cessna” plane,
• 8 “MDS special” commercial planes,
• 25 buses,
• 4 camels,
• 1 incinerator lorry for burning waste,
• 4 quads to ensure environment and safety on race,
• 57 medical staff,
• 6.5 kms of Elastoplast, 2 700 Compeed, 19 000 compresses,
• 6 000 painkillers, 150 liters of disinfectant,
• 1 editing bus, 5 cameras, 1 satellite image station,
• 10 satellite telephones, 30 computers, fax and internet,
• A touch of madness...